ღმერთს ადამიანის შექმნაში კი არ წასვლია ბევრი დრო არამედ იმ მთავარ გამოხატვაზე იმ მთავარ გრძნობაზე რომელსაც ჩვენ უბრალო ადამიანები სიყვარულს ვუწოდებთ ,

დიდი ხნის თანაცხოვრების შემდეგ ბევრ ოჯახს გონია, რომ სიყვარული ჩამოტოვეს უკან. ვიღაც შორდება, ზოგიერთები კი ასე ცხოვრობენ - სასოწარკვეთილებაში, ხან ღალატობენ პარტნიორებს, ხან კი ეგუებიან იმას, რომ ყველაფერმა კარგად ჩაიარა.

* სვანი მიდის საქეიფოდ და მამას ეხვეწება : ამაღამ ნასვამი რომ მოვალ თუ გავატრ...ე არ მცემო.

თანხმობის მერე წავიდა მეორე დღეს გაიღვიძა ისეა ნაცემი რომ ლოგინიდან ვერ დგება, მამას დაუძახა და უსაყვედურა ხომ გთხოვე არ მცემოო ?! *
– შვილო გამის 5 საათზე რომ მოხვედი არაფერი გითხარი დედა რომ მაგინე არაფერი გითხარი ჭურჭელი რომ დალწერე არაფერი გითხარი კუთხეში რომ დამაყენე და პანჩურებს მირტყამდი არაფერი გითხარი მაგრამ შუა მისაღებში რომ მოისაქმე შემდეგ შიგ ასანთის ღერები რომ ჩააწყვე და მითხარი ეს ზღარბი დღეიდან ჩვენთან იცხოვრებსო ვეღარ მოვითმინე !!! *

მე დღეს ის დავინახე. მან მე შემომხედა...

“-მე შენ მიყვარხარ!
-არა გჯერა?
-ვიცი რაღაც დაკარგა ამ სიტყვამ მეოცე საუკუნეში,თითქოს გაიცვითა და აღარავინ იჯერებს.ხომ შენც ასე ფიქრობ და ალბათ ამიტომ ხარ ასე შორს და არ გჯერა ჩემი.მე კი… მე კი ისევ იმის თქმა მინდა რომ…

რაც შეეხება ჩვეულებრივ ადამიანს, რომელიც არც ხელოვანია და არც მარტოობის მოყვარული, ამ უკანასკნელს აღიქვამს როგორც ტანჯვას და ტუსაღობას ჭეშმარიტი სიყვარულის მოლოდინში. მათთვის მარტოობა – ციხეა. ეს მტკივნეული და მწარე განცდაა და ამ ყველაფერს რა თქმა უნდა თან ახლავს დეპრესია და სასოწარკვეთილება. თუმცა, არსებობს მეთოდები, რომელთა საშუალებით შესაძლებელია მარტოობის დამარცხება და მასთან ჰარმონიულად ცხოვრება. ასეთი შესაძლებლობები კი მრავალია და არა ერთხელაა შემოწმებული. იმედია, რომ ეს სტატია და აქ წარმოდგენილი მეთოდები ისევე დაგეხმარებათ თქვენ (თუ რა თქმა უნდა მარტო ხართ, ვინაიდან ბედნიერ და სიყვარულში წარმატებულ ადამიანებს ასეთი სტატიები ნაკლებად აინტერესებთ) როგორც მე, თავის დროზე.

გაგახსენდები,მჯერა,რომ გაგახსენდები და გაგეღიმება …
და მერე ჩურჩულით იტყვი ”მიყვარდა”…
ის ყოველთვის უცნაური იყო…
შეეძლო სიცილი და ტირილი სამწუთიანი შუალედებით…
ის მაცინებდა….
და მე…

მზარეულს - ცხელი,
მეხანძრეს - ცეცხლოვანი,
ფოტოგრაფს - მომენტალური,

პატარა ბიჭი მისჯდომოდა მერხს; წინ ფერადი ფანქრები ეწყო; დიდი, ქათქათა
ფურცელი გაეშალა და თვალებით თავს დასტრიალებდა, სულს ჰბერავდა.
დავხატავ,……. . . დავხატავ ცას, ბალახს, ყვავილებს, ჩიტებს. მერე ვაჩვენებ
მასწავლებელს, ხუთიანს დამიწერს და დედას გავახარებ მამასაც გაუხარდება~
ყვავილი . . . პატარა, თეთრი ხელით მოხაზა წრე გააფერადა, მერე აიღო ლურჯი
ფანქარი და უცნაური, მრუდი ხაზებით შეაერთა ყვითელ წრესთან.
მხატვარი უნდა გამოვიდე! მტკიცედ გადაწყვიტა პატარამ, როცა ყვავილის მეოთხე
ფურცელიც გააფერადა.

ერთხელ დედამიწაზე ყველა ადამიანურმა გრძნობამ და თვისებამ ერთად მოიყარა თავი.
სიგიჟემ თქვა: დამალობანა ვითამაშოთო. დაიწყეს დამალვა! სიმარლე არ დაიმალა, მაინც მიპოვიანო. სიცრუე ცისარტყელაში დაიმალა, სინამდვილე_ოკეანეში,