უფალო მასწავლე ლოცვა,რათა ვისმინო შენი ხმა და მომეცი თვალი, რომელიც შენს ნათელს ხედავს.მინდა გისმინო,რათა: მიყვარდეს და სანაცვლოდ არაფერს ველოდე ...ვიყო მადლიერი და არ ვკარგავდე წინსვლის სურვილს..

მინდა შენი სიცოცხლე მერქვასშენი უზადო ფიქრი ვიყო...მინდა შენი ოცნება მერქვას,შენი სითბო და სინაზე ვიყო.იცი?მიყვარხარ მინდოდა მეთქვამაგრამ დრო უფრო ძლიერი იყო..

როცა გეტირებათ და ირგვლივ სამყაროს შავი სათვალით აღიქვამთ, აგრესიული ხდებით:ქუჩაში გასვლის დროს მანქანის ხმაც კი გაფორიაქებთ და ჩამიჩუმის გაგონებაზეც კი ძარღვები გითრთით, არ იცით, რა მოიმოქმედოთ და დაბნეულის იერს ატარებთ. ყველაფერი, ირგვლივ არსებული, უარყოფითად მოქმედებს თქვენზე და ცუდ გუნებაზე გაყენებთ.

მზიანი დღე იყო, მარა ჩემთვის ღრუბლიანი მე ის მტოვებდა..მის წინ ვიდექიი გაშეშებული ცრემლებს ძლივს ვიკავებდი რამდენიმე წუთი იყოო დარჩენილი სანამ წავიდოდა..

ნურასდროს მეტყვი რომ ოცნებები ხდება რომ ყველაფერი კარგად იქნება,ნუ დამარწმუნებ რომ მე ოდესღაცც გიპოვე და რომ ჩვენ არა და მე ვართ...
ნუღარ მეტვი რომ ღიმილი ყველაზე მეტად მიხდება,მითხარი რომ სევდა და ნაცრისფერი სახე უფრო მალამაზებს რადგან ხშირად გამოვიყურები ,,ლამაზად"...
ნურასდროს გამახსენებ ,,ჩვენს დღეებს" და ნუ იტყვი რომ რამეს ნანობ...რომ სხვანაირად არ შეგეძლო და შენ მე გიყვარდი ის სითბო კი სადღაც შენში დაილექა და რომ ოდესმემხურვალე გულით მინატრებ...

ოცნებებში ავირია. სადღაც შორს წავედი. მეგონა ამ ცხოვრებაში აღარ ვარ მეთქი. რაღაცა ძალას წინ მივყავდი. მივდიოდი ბილიკისკენ რომელიც არ ვიცოდი სად მთავრდებოდა. მივყავდი ინტერესსა და ენერგიას. რაღაცა შიგნით მითრევდა. ტვინი უფრო მაგრად დავძაბე. მინდოდა ბოლომდე შევსულიყავი მასში და აღმომეჩინა რა იმალებოდა იქ. მივედი ბილიკთან და გავყევი მას. ვიარე ბევრი ვიარე.

მეე ? მე ერთი უბრალო გოგონა , რომელსაც ცხოვრებამ დიდი საჩუქარი გამოუგზავნა შენი სახით.. საჩუქარი, რომლის მსგავსიც ჩემთვის არავის არაფერი უჩუქნია და ვერასდროს ვერავინ შეძლებს ასეთი საჩუქარი გამიკეთოს. მეტს არც არაფერს ვითხოვ..

ყოველთვის მეგონა რომ ძლიერი ვიყავი,სულით ძლიერი

ახლა აქ რომ იყო... ახლა აქ რომ იყო, გეტყოდი, რომ მცივა... გეტყოდი, რომ, მიუხედავად ყველაფრისა, თავს ძალიან მარტოდ ვგრძნობ და გთხოვდი, რომ არ მიმატოვო...
... ჩემ თვალწინ უამრავი ხალხი ირევა... რატომღაც, საშინლად მაღიზიანებს ერთი წყვილი. ალბათ იმიტომ, რომ შუახნის კაცი მთელი მონდომებით, სერიოზული სახითა და სულელური ტონით ესაუბრება გვერდში მდგომ ქალბატონს, აშკარად, ერთობ მნიშვნელოვან საკითხზე. ქალი კი გაყინული სახით ყველაფერზე თავს უკრავს.
აი, მეორე წყვილიც გამოჩნდა. ოღონდ ესენი ახალგაზრდები არიან. ჩუმად მიუყვებიან ქუჩას. გოგონას ხელკავი აქვს ბიჭისთვის გაყრილი. ორივე სევდიანია. მაინც, როგორ უხდება სიყვარულს გაბუტვა...
... ახლა აქ რომ იყო, მეტყოდი, რომ სიყვარულს გაბუტვა კი არა, ჩახუტება უხდებაო. მე კი, როგორც ყოველთვის, შეგეწინააღმდეგებოდი. ბოლოს ისევ შენ დამითმობდი და ორივე უხდებაო, მეტყოდი.