ბალეტი ტროტუარზე (4)

ალექსის გაღვიძება გადავწყვიტე. შემეცოდა გაყინულ მიწაზე რომ იწვა.
-ენდი?!
-ჰო ალექს...
-არ მინდოდა მარტო ყოფილიყავი, მოვედი, მაგრამ ძალიან გვიან.მაპატიე რა...

ოცნებების ღამე (3)

დილით გაღვიძებული უჩვეულო სიმძიმეს ვგრძნობდი. ისე ძალიან გავუკოჭივარ ილიას და დიკოს, რომ ვეღარ ვინძრევი. კომპიუტერის სავარძელში ერეკლეს ჩაძინებია. ისე საყვარლად ეძინა ჩახუტება მომინდა, მაგრამ ვერ ვმოძრაობ. ჩემს ლოგინში წრიალის და ოხვრის ხმაზე ერეკლეს ეღვიძება და გაბრაზებული მიყურებს.

ვინ თქვა ბოშები ტყუიანო?! (18)

თვალები გავახილე და სხეული გავშალე, მაგრამ საწოლიდან არ ავმდგარვარ. ბალიშს ხელები მოვხვიე, მოვიკუნტე და წუხანდელი ღამე გავიხსენე…
“- ამოცანა ხარ, რომლის ამოხსნაზე მუშაობაც მსიამოვნებს.” - მითხრა გეგამ. ამოცანად ყოფნა ცუდი არაა, მით უმეტეს, რომ ვიღაც შენს ამოხსნას ცდილობს. ეს

ბალეტი ტროტუარზე (3)

დილით წავიდა, ყოველგვარი ბანალური სცენების გარეშე. არანაირი გულისამაჩუყებელი დამშვიდობების სცენები და იმედის გამოთქმა, რომ კიდევ შევხვდებოდით ერთმანეთს. ორივემ ვიცოდით, რომ იმედები საჭირო არ იყო, ეს აუცილებლად მოხდებოდა. შუადღემდე ლოგინში ვიწექი. მერე ავდექი და ისედაც დალაგებული სახლი თავიდან დავალაგე.

ოცნებების ღამე (2)

ამ უბანში 3 სასტავი ვართ: ჩვენ - ტერიტორიით კორპუსის სახურავები, კაი ბიჭები - ტერიტორიით ქუჩები და ჭორიკანა ბებრები ტერიტორიით - სადაც გაუსწორდებათ. - სიცილით იჭაჭება ჩვენი სახელოვანი დავით აღმაშენებელი.

ერთი ღამე (5 - დასასრული)

მე ვნახე ალასკა! ვანხე ესკიმოსები... მუდმივი თოვლის საფარით დაფარული ალასკა! მე ვიცხოვრე! მე შევიგრძვნე! მე ვისწავლე! მე შეცდომები დავუშვი! მე ბედნიერი ვიყავი! მე მტკიოდა! მე მძულდა! მე მიყვარდა! მე განვიცდიდი! მე ფეხებზე მეკიდა! მე ვხოვრობდი! მე დავიბადე! მე მოვკვდი!

ბალეტი ტროტუარზე (2)

დილით ადრე ავდექი. 10 ზე ბალეტის რეპეტიცია მქონდა და სარეპეტიციო დარბაზში წავედი. 2 საათზე უკვე თავისუფალი ვიყავი და ალექსს დავურეკე:
-მე უკვე თავისუფალი ვარ. რაღაცებს ვიყიდი და გავიდეთ საავადმყოფოში,კარგი?

Wish You Were Here (23 - დასასრული)

-ნიკო, ვკვდები მგონი.... - ამოვიკნავლე მე და უმწეოდ ავაფართხალე ხელ-ფეხი.
მთელი ტანი მიხურდა. მეგონა ცეცხლი მეკიდა და ვიწვოდი. მიუხედავად ამისა, მაინც ვკანკალებდი და მაციებდა. გავცივდი, თან საშინლად. ნიკოს ტუჩები ჩემს შუბლზე მოეწებებინა და ჩახუტებული ვყავდი. ვცდილობდი ჩემი სუნთქვა ნიკოს სუნთქვის რიტმს ამეყოლებინა და დამერიგულირებინა. ყბებს ძლიერად ვაჭერდი ერთმანეთზე, კანკალი რომ შემეწყვეტინებია.

ოცნებების ღამე (1)

1)-რაო შენმა სიხარულმა? ვერ გნახავ ასე გვიან, დედამ მითხრა გარეთ რომ გახვიდე ტაკუნები გაგიცივდებაო? - ხარხარებს აინშტაინი, სხვებიც დაუყოვნებლივ ჰყვებიან მას. მგონი 5 წუთი სულმოუთქმელად იცინიან.

ვინ თქვა ბოშები ტყუიანო?! (17)

ვახშამი ძალიან მშვიდად და ლამაზად გაგრძელდა, მიუხედავად ჩემი სარისკო საქციელისა. კერძი გემრიელი იყო, წითელი ღვინო კი, რომელმაც ოდნავ მომთენთა და შემამსუბუქა, არაჩვეულებრივი. გეგა დესერტის შეკვეთას აპირებდა, რომ ჩვენს მაგიდას ვიღაც მოუახლოვდა და ბიჭს მიმართა: