„მე ის ვარ, შენ რომ გაცვია.“(23 დასასრული)

ხმა არ ამოუღია. თათა გაოცებული უყურებდა სიბრაზისაგან შეშლილ სახეს და ვერაფრით იჯერებდა, როდის აქეთ ერიდებოდა გაბრაზებული ბენდელიანი სხვისი თანდასწრებით ყვირილს. ნიკამ უხმოდ გააღო ნომრის კარი და ორივე შეატარა.. თათამ დააპირა გაეცნო, მაგრამ მიხვდა ნიკა ისედაც ყველაფერს რომ მიხვდა.

„მე ის ვარ, შენ რომ გაცვია.“(22)

ჩვეულებრივი მოვლენაა გქონდეს საყვარელ ადამიანთან სიახლოვის სურვილი.. ფიზიკური სიახლოვის.. იცოდა, მაგრამ მაინც აბრაზებდა მისი უხეში წვერის შეხების სურვილი რომ კლავდა.. სურვილი ყელში ეკოცნა მისთვის, იქ სადაც ლავიწის ძვალი მთავრდება და მთელი სხეულის სუნი იყრის თავს.. სურვილი, მოკუნტული დატეულიყო მისი საწოლის თავისუფალ ადგილას და მთელი ღამე საკუთარი მოძრაობები ეკონტროლებინა, რომ მას არაფერი ტკენოდა..

„მე ის ვარ, შენ რომ გაცვია.“(21)

-დუდუ, თათუს ძმას რაღაც პრობლემები აქვს უნდა მივიდეთ.. - მანქანასთან მიახლოებისთანავე უთხრა ძმაკაცს, რომელიც მანქანაში ელოდებოდა.
-რას მიხსნი, ჩაჯექი და სწრაფად მივიდეთ.. - დაძაბული, არანორმალურივით მართავდა მანქანას, როგორც იქნა მიაღწია ჩოლოყაშვილამდე.. მაქსიმეს მანქანა ერთ-ერთ სახლთან იყო გაჩერებული.. ალექსანდრე მშვიდად გადავიდა.. მაქსიმე გაოგნებული უყურებდა..

„მე ის ვარ, შენ რომ გაცვია.“(20)

ზამთრის სვანეთი.. სხვანაირია, რადიკალურად განსხვავებული.. განცდაც კი გაქვს, რომ აქამდე არასდროს გინახავს.. განსაკუთრებულად ამაყია, ამაყი და მძიმე.. მუდმივად აბჯარასხმული მცველი..

„მე ის ვარ, შენ რომ გაცვია.“(19)

ყოველთვის აღიზიანებდა თათას სიმშვიდე, ასეთ დროს ყველაფერი ერჩივნა მის აუღელვებელ მზერას. ფილტვები ტკიოდა ნერვიული, გამალებული სუნთქვისაგან, ბოლოს თითქმის უხეშად გამოართვა ანდრია ხელიდან და მისკენ აღარც გამოუხედავს.. ბავშვს გზაშივე ჩაეძინა, ვერაფრით აჩქარებული მძღოლი კიდევ ერთი გამოცდა იყო მისი ნერვებისთვის.

„მე ის ვარ, შენ რომ გაცვია.“(18)

-გმადლობ. -წერილის სიმშრალემ გაგუდა..
***
„იდიოტი ვარ! მართლა ყველაფრის ღირსი ვარ!“ ფიქრობდა ნანერვიულები სამი საათის შემდეგ.. მთელი ღამე ბორგავდა, დილით საკუთარი თავი ამაზრზენი სიბრალულით ებრალებოდა, სიზმარში ნანახი სვანეთისა და მისი სხეულის სუნის გამო, რომელსაც გრძნობდა.. რეალურად გრძნობდა...

„მე ის ვარ, შენ რომ გაცვია.“(17)

მესტიამდე გზა საშინლად გაიწელა.. ეზიზღებოდა, ამ დროს მართლა ეზიზღებოდა.. იმ სიამოვნებასაც კი არ გრძნობდა, მიუხედავად ყველაფრისა, სადღაც ღრმად საყვარელი ადამიანის სიახლოვე რომ იწვევს ხოლმე..

„მე ის ვარ, შენ რომ გაცვია.“(16)

ცოტა ხნის წინ გამოცდის წერისას ჩვენმა ლექტორმა გაიხუმრა, თქვენ რომ გიყურებთ მიზიდულობის ძალის არსებობის მჯერაო.. მიუხედავად რთული გამოცდისა, ამ ხუმრობაზე თითქმის ყველას გულიანად გაგვეცინა.. ცოტა მერე კი იმაზე დავფიქრდი, რას იტყოდა ბატონი გიორგი შეყვარებულ ადამიანებსა და მიზიდულობის ძალაზე.. ძალაზე, რომელიც გაუაზრებლად გაახლოებს და საერთო სივრცეში გაქცევს.. ამ დროს, ნელ-ნელა იაზრებ, რომ უკვე მისი ჰაერით სუნთქავ, მისი სუნი აგსდის და რომ არასდროს გაგჭირვებია ასე ნაბიჯის უკან გადადგმა

From My Hands (13)

გრძნობა, რომ სადღაც დააშავე შიგნიდან გღრღნის, გონებას გიწამლავს და ცუდ ხასიათზე გაყენებს ყოვეთვის. უკვე აღარც ცდილობ გამოასწორო არსებული. მიუხედავად იმისა, რომ თავს დამნაშავედ გრძნობ, არ იცი რა დროს დააშავე, სინამდვილეში კი შენი ბრალი არაფერია.

„მე ის ვარ, შენ რომ გაცვია.“(15)

სიცარიელე მძიმეა, მძიმეა სიცარიელე..
***
-შვილო, როგორ ხართ? - ინსტიქტურად, ცუდის მოლოდინი გაუჩინა სანდროს დედის მძიმე ხმამ.