გამომძიებელი 18(დასასრული)

მარიამმა მეორე დილას მისცა თავს უფლება,რომ 12 საათამდე დაეძინა.ადგა მოწესრიგდა ტანსაცმელი ჩაიცვა და დაბლა ჩავიდა.
ნატალიას უკვე ეღვიძა საჭმელი გაუკეთა აჭამა და ჩააცვა შემდეგ თვითონაც ავიდა მაღლა და მომზადება დაიწყო 3 საათისთვის უკვე მზად იყო,მაგრამ სანდრო აგვიანებდა რაც მარიამს ძალიან უკვირდა რადგანა საანდრო არასდროს არსად აგვიანებდა,

ჩემს სამყაროს შენი ფერი აქვს (დასასრული)

–უკვე წავიდეთ?
მე თანხმობის ნიშნად თავი ოდნავ დავუქნიე და წავედით.
სახლში მალე მიმიყვანა, ბოლომდე მიმაცილა და მითხრა:
–თუ რამე დაგჭირეს ხომ იცი. არ უნდა მოგერიდოს, ყველაფერში დაგეხმარები.
მე ოდნავ გავუღიმე და ვუთხარი:
–ვიცი, ნიკა, კარგად იყავი,

ჩემს სამყაროს შენი ფერი აქვს (18)

–თორნიკე სადაა?
პასუხის გაცემა უჭირდა, მაგრამ ბოლოს ძლივს თქვა:
–დაიჭირეს.
ამ სიტყვებმა თავზარი დამცა. ოფლმა დამასხა.
–რაა? – ხმის კანკალით ვიკითხე მე და ხელი პირზე მივიფარე.
ნიკას აღარაფერი უთქვამს, სკამზე დაეშვა და თავი ხელებში ჩარგო.
–რანაირად... როგორ მოხდა? – ძლივს ვკითხე მე და ნიკას მივაჩერდი.
ვხვდებოდი, როგორ უჭირდა ლაპარაკი, ისიც საშინელ დღეში იყო, მაგრამ

ჩემს სამყაროს შენი ფერი აქვს (17)

ჩავიცვი და ცოტა ვჭამეთ. საინფორმაციოს კიდევ ვუყურეთ, მაგრამ ახალი არაფერი უთქვამთ, იმის გარდა, რომ ეხლა ჩემი სახელით ახსენეს, როგორც თანამზრახველი. ვიცოდი ამ ამბავს ქეთი და ანი მალე გაიგებდნენ და გაგიჟდებოდნენ, ამიტომ მეთვითონ დავურეკე და ყველაფერი ვუთხარი. იმაზე უფრო კარგი რეაქცია ქონდა, ვიდრე მე მოველოდი. მასთან საუბარს მოვრჩი და ამასობაში ნიკაც დაბრუნდა.

ჩემს სამყაროს შენი ფერი აქვს (16)

–სად ვართ? – ვკითხე თორნიკეს.
–ნუ გეშინია, აქ ვერ მოგვაგნებენ, ამ სახლში ჩემი მეგობარი ცხოვრობს, გახსოვს მაშინ, შენ დაბადების დღეზე რომ ჩამოვიდა ამერიკიდან, აი ის. – თქვა მან და მისი სახლისკენ დავიძარით.
თორნიკემ რამდენჯერმე ფრთხილად დააკაკუნა და კარები მალევე გაგვიღო, მაღალმა, შავგრემანმა ბიჭმა, ჯერ თორნიკეს შეხედა გაფართოებული თვალებით და შემდეგ მე.

ჩემს სამყაროს შენი ფერი აქვს (15)

შუა ღამეს რაღაც ხმაურმა გამომავიძა. ჯერ კიდევ ძილბურანში ვიყავი და ხმა ვერ გამერჩია, შემდეგ თვალები გავახილე, გამოვფხიზლდი და კარების გამალებული კაკუნი გავიგე. ავნერვიულდი, მობილურზე საათს დავხედე, ღამის ოთხი საათი იყო, შუქი არ ამინთია ისე წამოვდექი, კარებს ნელ–ნელა მოვუახლოვდი, ყური მივადე და იქიდან ვიღაცის გახშირებული სუნთქვის ხმა მომესმა...
–ვინ არის? – შეშინებული ხმით ვიკითხე მე.
–მე ვარ, გამიღე კარი, – მომესმა ნერვიული ხმა.

ჩემს სამყაროს შენი ფერი აქვს (14)

იქიდან საშინლად გულდამძიმებული წამოვედი. ცხოვრების ხალისი მქონდა დაკარგული, ვეღარაფერს ვგრძნობდი, სრულიად განადგურებული ვიყავი. არ ვიცოდი სად წავსულიყავი, სახლში არ მინდოდა, ამიტომ გადავწყვიტე ჩემო მშობლების საფლავზე ავსულიყავი და მათთან მესაუბრა. იქნე ოდნავ მაინც შვება მეგრძნო.
სასაფლაოზე მალე ავედი, ცივ ქვაზე დავჯექი და მათ სურათებს შევყურებდი.
–როგორ მომენატრეთ, – ჩავილაპარაკე მე. – დე, მა, იცით როგორ მიჭირს? შემიყვარდა, მკვლელი შემიყვარდა და ღმერთმა ამის გამო დამსაჯა, საშინელ

ჩემს სამყაროს შენი ფერი აქვს (13)

დიდი წვალების შემდეგ როგორც იქნა ჩამეძინა, მაგრამ ასეთ ძილს საერთოდ არ დამეძინა ჯობდა. ვინმესთან საუბარი მინდოდა, მაშინვე ანის დავურეკე და ვთხოვე ჩემთან გამოსულიყო. ყველაფერი ისე მოვუყევი, როგორც იყო. გაოგნებისაგან ვერაფერს ვეღარ ამბობდა.
–რა ვქნა, როგორ მოვიქცე? – სასოწარკვეთილი ხმით ვეკითხებოდი მე.
–უნდა დაელაპარაკო, – მითხრა ანიმ და ღრმად ამოისუნთქა,
–რაზე უნდა დაველაპარაკო, საშინლად ნაწყენი ვარ, – ვთქვი საცოდავად მე და თავი ჩავღუნე.

ჩემს სამყაროს შენი ფერი აქვს (12)

ეს ის უცნობი ბიჭი იყო, დაჭრილი უსულოდ ეგდო მიწაზე და ტკივილისგან ხმებს გამოსცემდა. ხელფეხი ამიკანკალდა, ხმა ვერ ამოვიღე, შოკისგან ცრემლები წამომივდია, სწრაფად ავდექი და სახლისკენ კისრის ტეხით გავიქეცი, – ღმერთო, ნუთუ ეს თორნიკეს გაკეთებული იყო? მაგან დაჭრა? – ეს კითხვები არ მასვენებდა, გზაში რამდენჯერმე წავიქეცი. როგორც იქნა სახლს მივუახლოვდი და შუქი დავინახე, კარები გიჟივით შევამტვრიე და თორნიკეს შეშლილი სახე შემეფეთა.

ჩემს სამყაროს შენი ფერი აქვს (11)

შეშინებული ვიყურებოდი და თორნიკეს ვთხოვდი აქედან წავსულიყავით. მან ხელი მომკიდა, გარეთ გამიყვანა და მტკიცედ მითხრა:
–არ შემოხვიდე, ეხლავე დავბრუნდები, – თქვა და უკან შევიდა, ისე, რომ ვერაფერის თქმა ვერ მოვასწარი.
არ ვიცოდი რაზე ლაპარაკობდნენ, ერთმანეთს რას ეუბნებოდნენ. რამდენიმე წუთის მერე თორნიკე სწრაფი ნაბიჯებით გამოვიდა გარეთ, ხელი მომკიდა და სახლისკენ წამიყვანა.