From My Hands (14)

ტკივილი საშინელი რამაა... ტკივილს გაგიჟებამდე მივყავართ, სულიერსაც და ხშირ შემთხვევაში ფიზიკურსაც... ორივეს ნაზავი ალბათ საბოლოო განადგურების ტოლფასია...
ბრძოლის უნარი კი ბევრს არ აქვს, ბევრს კი არა - ძალიან ბევრს...

იცი?მომენატრე უსასრულოდ....

დავბრუნდი ისევ იქ სადაც შემიძლია გული გადავშალო და ყველა გრძნობა გავამზეურო რაც ჩემში ბუდობს.ახლა სწორედ ის მომენტია,მინდა ვიყვირო რომ მიყვარხარ,მაგრამ ამას ვერ ვაკეთებ,ამიტომ აქ დავწერ შენზე,სამწუხაროა რომ ვერასდროს ნახავ...მაგრამ ვინიცის იქნებ ერთხელ ნახო კიდეც....

უკაცრავად... ქალბატონო... შემიყვარდით...

მაპატიეთ, ქალბატონო, სიყვარული...
მერე მზერის აპარება მკერდზე... მორცხვად...
თუ ქვეყანა ჩალით არის დაფარული
იცით, წვიმის გადავლამდე არ ღირს მოცდა

ცხოვრება მშვენიერია...

ჩემის სარკმლის წინ წვიმის წვეთები ეცემა,
ისევ მიყვარხარ, შენს მაგივრად გრძნობები მეხვევა,
ასე დათრგუნულს, მოგონება მამხნევებს მხოლოდ,
მაინც გიპოვი, მაგრამ არ ვიცი როდის, ან როგორ...

„მე ის ვარ, შენ რომ გაცვია.“(23 დასასრული)

ხმა არ ამოუღია. თათა გაოცებული უყურებდა სიბრაზისაგან შეშლილ სახეს და ვერაფრით იჯერებდა, როდის აქეთ ერიდებოდა გაბრაზებული ბენდელიანი სხვისი თანდასწრებით ყვირილს. ნიკამ უხმოდ გააღო ნომრის კარი და ორივე შეატარა.. თათამ დააპირა გაეცნო, მაგრამ მიხვდა ნიკა ისედაც ყველაფერს რომ მიხვდა.

„მე ის ვარ, შენ რომ გაცვია.“(22)

ჩვეულებრივი მოვლენაა გქონდეს საყვარელ ადამიანთან სიახლოვის სურვილი.. ფიზიკური სიახლოვის.. იცოდა, მაგრამ მაინც აბრაზებდა მისი უხეში წვერის შეხების სურვილი რომ კლავდა.. სურვილი ყელში ეკოცნა მისთვის, იქ სადაც ლავიწის ძვალი მთავრდება და მთელი სხეულის სუნი იყრის თავს.. სურვილი, მოკუნტული დატეულიყო მისი საწოლის თავისუფალ ადგილას და მთელი ღამე საკუთარი მოძრაობები ეკონტროლებინა, რომ მას არაფერი ტკენოდა..

„მე ის ვარ, შენ რომ გაცვია.“(21)

-დუდუ, თათუს ძმას რაღაც პრობლემები აქვს უნდა მივიდეთ.. - მანქანასთან მიახლოებისთანავე უთხრა ძმაკაცს, რომელიც მანქანაში ელოდებოდა.
-რას მიხსნი, ჩაჯექი და სწრაფად მივიდეთ.. - დაძაბული, არანორმალურივით მართავდა მანქანას, როგორც იქნა მიაღწია ჩოლოყაშვილამდე.. მაქსიმეს მანქანა ერთ-ერთ სახლთან იყო გაჩერებული.. ალექსანდრე მშვიდად გადავიდა.. მაქსიმე გაოგნებული უყურებდა..

„მე ის ვარ, შენ რომ გაცვია.“(20)

ზამთრის სვანეთი.. სხვანაირია, რადიკალურად განსხვავებული.. განცდაც კი გაქვს, რომ აქამდე არასდროს გინახავს.. განსაკუთრებულად ამაყია, ამაყი და მძიმე.. მუდმივად აბჯარასხმული მცველი..

„მე ის ვარ, შენ რომ გაცვია.“(19)

ყოველთვის აღიზიანებდა თათას სიმშვიდე, ასეთ დროს ყველაფერი ერჩივნა მის აუღელვებელ მზერას. ფილტვები ტკიოდა ნერვიული, გამალებული სუნთქვისაგან, ბოლოს თითქმის უხეშად გამოართვა ანდრია ხელიდან და მისკენ აღარც გამოუხედავს.. ბავშვს გზაშივე ჩაეძინა, ვერაფრით აჩქარებული მძღოლი კიდევ ერთი გამოცდა იყო მისი ნერვებისთვის.

„მე ის ვარ, შენ რომ გაცვია.“(18)

-გმადლობ. -წერილის სიმშრალემ გაგუდა..
***
„იდიოტი ვარ! მართლა ყველაფრის ღირსი ვარ!“ ფიქრობდა ნანერვიულები სამი საათის შემდეგ.. მთელი ღამე ბორგავდა, დილით საკუთარი თავი ამაზრზენი სიბრალულით ებრალებოდა, სიზმარში ნანახი სვანეთისა და მისი სხეულის სუნის გამო, რომელსაც გრძნობდა.. რეალურად გრძნობდა...