თუ მოგმართეს _ `ძაღლო!~ _ მადლობა უთხარი

ჩემს გვერდზე, ჩემი ერთგული ძაღლი,
მე შემომცქერის ბრძნული თვალებით...
მას ვაცქერდები და მასში ვხედავ _
გადაუხდელობას, ბევრი ვალების!
ძაღლის თვალებში ვიკითხავ ყოფას,
მთელი სიმძაფრე მათში დაგროვდა!
_ ვამჩნევ სრულყოფას, მსოფლიო ხედვის,
ჩემი ხედვა კი _ ნამდვილს დაშორდა!
უცებ აყეფდა მწუხარე ძაღლი,
_ რა გაახსენდა, ნეტავი, მივხვდე?..
იქნებ აჯობებს, რომ მეც, მასსავით
ცარიელ ჯამთან უჩუმრად მივჯდე.
_ ძაღლს ესმის თურმე ქვეყნის ავ-კარგი,
ვერ მოატყუებ მურას ან ცუგრას...
ადამიანი _ მხეცთ შორის მხეცი _
ცოდვების ზღვაში დამხრჩვალი ცურავს.
ბევრმა დაწერა ძაღლებზე სიტყვა,
ჩემს ძაღლზე ვწერო მწადია, მე _კი...
დიდმა გრანელმაც ერთხელ დაწერა:
_ `როს დაღამდება, მოხუცი ჯეკი...~
მე ერთგულება ძაღლისგან ვიგრძენ,
ძაღლს სიყვარული დიდი სცოდნია!
_ ღმერთო! როგორ ვთქვა, რომ ადამიანს
ძაღლი ათასჯერ უფრო ჯობია?!
_ ჯობია! ალბათ, ვერა ვთქვი კარგად,
არც შეედრება, სულაც, არაფრით!
და დღეს მივდივარ, მას ვტოვებ მარტოდ,
მივალ განცდების დიდი ამალით!
განგებამ უწყის ჩემს ძაღლის ფიქრი,
მაგრამ ვსაუბრობ, უსიტყვოდ, მასთან...
_ როცა არა ვარ, ცოტა ხნით სახლში
ძაღლი არ მივა არაფრით სხვასთან!
ასეა რწმენა, ჩემი და სხვათა,
ვინც ამ ცხოვრების აზრი გაიგო:
თურმე ბუნებამ, ძაღლიდან მხოლოდ _
სიტყვის უფლება უღვთოდ წაიღო!
_ გვერდზე ჩათვლიმა ერთგულმა ძაღლმა
სიზმრადაც ნახა თავის პატრონი...

თავნი იტყჳან: ”ქებით უგალობ სასოსა ჩემსა ნინოს არსენი”

ქრისტე, აღახუენ ძნობად ბაგენი ჩემნი ქალწულისა დედისა მოციქულისა და ქადაგისა შენისა ნინოჲს შესხმად! განმინათლე გონებაჲ, რათა მიუზღნე ღირსსა მას ღირსნი სიტყუათა ყუავილნი!


ენაჲ, რომელი არა იცოდა, ესმა, სულმან განაპოხა რაჲ ქადაგი თჳსი, იქმნა ღმრთის მხილველ, ურჩისათჳს ერისა ეკლოვანსა ფიცხელსა სულითა მოძრავმან ბრძენმან ნინო თავი თჳსი უმსხუერპლა!


ბარბაროზნი და უჟიკნი ქედფიცხელნი ტრედმან წმიდამან, დასავალით მჴმობელმან, სიტკბოებათა თჳსთა მიერ დუმილით ჴელთ უსხნა შემოქმედსა, სძალმან წმიდამან სიძესა თჳსსა, განბანილნი მადლითა!


იქმნა ორღანო მადლთა შენთაჲ, ქალწულო ყოვლად წმიდაო ღმრთისმშობელო, ქალწული, და წილხუდომილთა შენთა განმანათლებელ[ი] ნინო, ამისთჳს აღვსძრავთ მას შენდა მომართ მეოხად ჩუენთჳს, იღუაწე სამწყსოჲ შენი!


თჳსთათჳს თჳსნი მოიჴსენნა წყალობით, თჳსა ერთგული მახარებ[ე]ლ-გყო ღმერთმან, არა მდედრი, არცაღა მამაკაცი, გარნა ვინ იგი სულმან ჩემმან აღავსო, მოგავლინა და მოგჳწოდა ძედ თჳსად!


უცნობელთა და მძიმეთა საბურველი გულთაჲ აღგუეჴსნა, და ლოდები აღეღო სამარეთაგან [და] დაყროლებულნი მკუდარნი საყჳრთა მიერ შენთა აღვემართენით, წმიდაო ნინო, მოციქულო ქრისტესო!


განღებულ იქმნა ქუესკნელისა ბჭეები, მკუდარნი, მას შინა პყრობილნი სატანაჲსნი, განვთავისუფლდით შემოსლვითა შენითა, არმაზს შეედვა ძრწოლაჲ მეხისტეხითა და ზადენისნი უჴმარ იქმნნეს სიცბილნი!


აღვემართენით შენ მიერ გამოჴსნილნი, ჵ ღმრთისმშობელო, რაჟამს სათნო იჩინე დედაკაცისა მიერ განბანაჲ ჩუენი და ემბაზითა სრულ-ქმნაჲ მეცნიერებად ძისა შენისა ნინოჲს მიერ ღირსისა!


ლომებრ ახოვან იყავნ, ბრძენო გულითა! არა გრცხუენოდა ქადაბებად ქრისტესა, პართნი აღავსენ სასწაულთა ელვითა, გაიანე და რიფსიმე ძღუნად მიუპყრენ ქრისტესა, ხოლო მან შენ ჩუენთჳს დაგმარხა!


ორბებრ გუგასა შინა მხედველობითსა შეიკრიბე შენ სივრცე სოფლისაჲ, ნინო, და განიცადენ უჭმნი საჭმლად კეთილნი და მიმართე, ვიდრემდის ბრჭალსა შენსა ჴელთ უსხენცა დიდ სანოაგედ მოქმედმან!


ბნელსა განჰყარე ბნელისა მოხუევითა ბრძენსა მეფესა მსგავსსა, კოსტანტინესა, ჵ ჴელოვანო მკურნალო და მოძღუარო, ვლიტანიობთ ჩუენ პირსა შენსა, ქალწულო, ქრისტეს ქადაგო და დიდო მოციქულო!


ს[ა]ცთურთაჲთ ჴსნილნი შენ მიერ, ღმრთისმშობელო, წილად ხუდომილნი შენნი ქართველთა ერნი ნინოჲს ღირსისა მიერ ქადაგებითა ვჴმობთ შენდა მომართ, ჵ მაცხოვარებაო ჩუენო, გუაცხოვნ[ე]ნ, ქრისტეს ღმრთისა დედაო!


აღიფხურნეს კერპნი საფარველითურთ მათით და აღემართნეს ქრისტეს ეკლესიანი, ჯუარსა ქრისტესსა კუართსა თანა და სუეტსა, ნაცვალად არმაზ ბილწისა, უგალობენ შვილნი სიონისანი, შენგან განათლებულნი!


სიონისანი შვილნი, პირველ ბაბილონს შერევნისასა ტყუენი საცთურებითა, ვერ მგალობელნი უფლისა გალობასა, აწ აღმოსლვისსა ემბაზით იტყჳან, ქრისტე: შეიმოსეთ ქრისტეს ნათელი ნათლის ღებითა!


ოდეს მთავრობდა ფარაო შვილთა ზედა ღმრთისათა ბნელსა ეგჳპტისასა, მსხემნი არა უფლებდეს უფლისა დამონებად, არამედ დღეს ნინოჲსგან გამოჴსნილნი ჩუენ, შვილნი სიონისანი, ღმერთსა უგალობთ!


სენით, ჩემ ზედა მდებარით, აღვემართე, რაჟამს მომეც მე მკურნალი, ღმრთისმშობელო, ვიჴსენ საცთურთაჲთ ნინოჲს მიერ ღირსისა, კერპთა წილ ბილწთა გიძნობ საოსა ჩემსა, გიჴმობს ერი ქართველთაჲ, ღმრთისა დედაო!


აღმოსავალო, დასავალსა პატივ ეც, ხოლო ჩრდილოო თემანსა უკუნჰრიდე, რამეთუ ბნელისა განქარვებად მზე მოვალს და ყინელისა გადნობად მცხინვარებაჲ, ქრისტეს ქადაგებითა შემოვალს ნინო!

ჩრდილით, უფროჲსღა ბნელით, უკუნ მომცველით, შენ მიერ ჴსნილნი, ჵ ქრისტეს მოციქულო ნინო, ყოველი ერი ქართველთაჲ გიძნობთ და ვედრებით ვჴმობთ: ძჳრნი თანაწარგუჴადენ, დასცენ ეშმაკნი, მაჭირვებელნი ჩემნნი!



ეშმაკი, წმიდაო, შენ მიერ აღმოქმნილი, წინაშე სუეტსა და კუართსა საუფლოსა არღა სრავს ჩჩჳლთა, არამედ აღმოჰბადებს საცხებელითა წმიდითა შემზღუდველი. იხარებდ ნინო ქალწულო, მოციქულო!



მარიამ, ქრისტეს ძისა ღმრთისა მშობელო, შენ მიერ ჴსნილნი ძჳრთაჲთ სამწყსონი შენნი, ნინოჲს წმიდისა მიერ სამადლობელთა შევსწირავთ შენდა, მის მიერ განსწავლულნი, გნატრით ყოველი თესლები, ვითარცა სთქუ!



სამეუფოთა ეზ[ო]თა შეგიწყნარეს, ვითარცა ტყუე და უცხოჲ, რომელმან განგუათავისუფლენ ქუესკნელისა ტყუეობითა და ძე ღმრთისაჲ, გუფ[ი]ცენ, ჵ ნინო, მოციქულო ქრისტესო, მახარობელო ცხორებისაო!


აღემართა რაჲ სუეტი წმიდაჲ შენ მიერ აპყრობითა ჴელთაჲთა, დაეცნეს ძალნი ეშმაკისნი და ქოთებით[ა] ლტოლვილნი გოდებდეს მწარედ, ხოლო ჩუენ მღაღადებელთა ჴმა ვყავთ: შენ, ქრისტე, კურთხეულ ხარ უკუნისამდე!


ნესტუთა სიტყუათა შენთასა იოხრეს რაჲ, განაფრთხვნეს ერნი, ვითარ სამეფოთა საყჳრთა ჴმამან, და შეიძრნეს მეფენი სამეუფოჲთურთ ჴმა-ყვეს, ტყუეო და ტყუეთა მჴსნელო, [კურთხეულ არს] შემოსლვაჲ [შენი]!


იგავთა მიერ მოსწავებულმან ცხადად ეგვპტისა ბომონნი დასცენ და ძირითურთ აღმოჰფხურენ, ღმრთისმშობელო მარიამ, და ნინოჲს მიერ ქართლისა კერპნი წარწყმედად მისცენ, კურთხეულ ხარ შენ, ჵ ქალწულო!


ნინოჲს ჴსენებაჲ სიხარულისა ღირს არს, ხოროჲ განვაწყოთ მორწმუნენო ქრისტესნო, აღვიტყუელნეთ დღეს ერნო და ნათესავნო, შვილნო სიონისანო, ჴმობდით ჩუენ თანა, ქრისტეს ქადაგებასა შევამკობდეთ ყოველნი!


ოჲ მეფობაო ქართველთაო, იხარებდ, რამეთუ ნინო დაგადგა შენ გჳრგჳნი ქრისტეს მიერი. ზოგადი კრებაჲ ყავ დღეს, რამეთუ მოციქული ჩუენი მოგჳწოდს და ტაკუკითა წმიდითა გჳსტუმრებს ჩუენ!


სარწმუნოებაჲ, რომელი გუასწავე ჩუენ, ითხოვე დაცვად საუკუნოდ ჩუენ შორის მიუდრეკელად, ჵ ნინო მოციქულო, და მარადის იღუწიდი ნერგთა ამათთჳს, რომელ დაასხენ სამწყსოსა შინა შენსა!


არსთ[ა] მოქმედისა ქრისტეს ღმრთისა დედაო, არს-ქმნილი შენგან საუკუნოდ ცხორებად, ქართველთა ერი დაჰმარხე ვედრებითა ნინო ნეტარისაჲთა და ბარბაროზნი დაუმორჩილენ მორწმუნესა მეფესა!


რაბამ რაჲმე არს ჴსენებაჲ ესე შენი, რაბამ საკჳრველ მოქალაქობაჲ შენი, რაბამ შუენიერ მოციქულებაჲ შენი, და ყოველივე სიკეთითა აღსავსე, ქალწულებითა შემკობილო, ჵ ნინო!


სოროჲ ნაწილთა შენთაჲ სავსე მადლითა უპყრიეს ზღუდედ ქართველთა მეფობასა, ჴმობენ შენდამი: უკუნ აქციენ მტერნი, დასცენ ჯუარისა ქრისტესისა მგმობარნი, ჵ ღირსო ნინო, და სცევდ სამწყსოსა შენსა.


ეჰა ქადაგო და განმანათლებელო ჩუენო, ჵ ნინო, მოხედენ ლმობიერად ლოცვათა ჩუენთა და მ[ო]წყალე-ყავ ღმერთ[ი], ითხოვე ჩუენთჳს ჴსნაჲ ყოველთა ჭირთაგან და განსაცდელნი გარე-უკუნ-სხმენ!


ნინო, შესხმისა შენისა სურვიელსა ნუ დამიტევებ ძჳრთა შინა წარწყმედად, ნივთთა ამათგან ჯმნულსა, მეოხებანი ნიავ-სულნელად დამასხენ, დიდებულო, ნავთსაყუდელსა ქრისტესსა მიმაწიე!


ისმინე ჩუენი ლოცვანი, ღმრთისმშობელო, მეოხებითა ღირსისა ნინოჲსითა, თანაწარგუხადენ ყოველნი განსაცდელნი და მომმადლე ჩუენ წყალობაჲ შენმიერი და ძლევაჲ მტერთა მეფესა ჩუენსა მოეც!

იცი რა მიყვარს?
მაღალ სკამზე რომ ვზივარ და
ფეხებს ძირს რომ ვერ ვაწვდენ და
ჰაერში ჩემი ტერფები ქანაობენ...
ძალიან პატარა ვარ ამ დროს...
და ცაში ვარ თითქოს...
ქვემოდან ადამიანები მეძახიან მიწაზე დაეშვიო.
მე კიდე ფეხებს ვიქნევ და
ტერფები ჰაერში სრიალებენ და
მთელი ხმით,
მთელი ძალით
(პატარა მალულიტასავით)
მინდა ვიყვირო:
„ცუკველა გაცუმდეს!!!...“

იცი რა მიყვარს?
გაზაფხული რომ მოსაღამოვდება და
რომ იწვიმებს და
იმ ტერფებით,
ცოტა ხნის წინ ჰაერში რომ დააბიჯებდნენ,
ახალდანამულ მიწაზე რომ გავივლი და
ნაადრევად ჩამოცვენილი ფოთლები გამიწვებიან ფეხებთან...
და რომ ავკრეფ სათითაოდ, გზა-და-გზა...
მათ კიდე ძალიან გაუკვირდებათ
გათელვას რომ გადარჩნენ და
ჩემს ხელებში სიხარულით გაინაბებიან....
მე კიდე ძალიან პატარა ვარ ამ დროს...

იცი რა მიყვარს?
იასამნები რომ გაიღვიძებენ და
ხელებს რომ შემოვხვევ უზარმაზარ თაიგულს,
მერე თვალებით ხუთფურცლიან ყვავილს დავუწყებ ძებნას და...
ძლივს რომ ვიპოვნი და მოვწყვეტ...
ცოტა ხნის წინ გაფაციცებული რომ ეძებდნენ,
იმ თვალებს რომ დავხუჭავ და,
სურვილს რომ ჩავიფიქრებ და ყვავილს ჩავყლაპავ...
ძალიან პატარა ვარ ამ დროს...

იცი რა მიყვარს?
მაღალ სკამზე რომ ვზივარ და
ხელში გაზაფხულს რომ მოვტაცე მიწაზე ყოფნისას,
ის იასამნები და ფოთლები მიჭირავს და
პატარა ტერფებს მთელი ძალით ვიქნევ ჰაერში...
გარედან „ვიღაცეები“ რომ მეძახიან და
ადამიანებთან დაბრუნდიო, მთხოვენ....
მე კიდე მთელი ხმით მინდა ვიყვირო:
„ცუკველა გაცუმდეს!!!...“

მაგრამ მხოლოდ ვიღიმები...
ძალიან პატარა ვარ ამ დროს...

ფეხის წვერებზე ავიწევი
ბოლომდე ავმაღლდები და
სიჩუმეს ჩავისუნთქავ...
ასე
ჩემს ფილტვებში
გაზაფხული დაივლის...
მერე
სახლისაკენ ასკინკილით წავალ,
მეზობლის ალუჩებს
მოჭუტული მზერით ავხედავ და
ცხვირიც ამეპრიხება მსუნაგი სურვილისგან...
(აქ ჯერ პატარა ვარ...)



ღამით ქარს მოვუსმენ,
ფანჯრებსაც ღიას დავუტოვებ-
რომ იქრიალოს ოთახებში-
რომ აფრიალოს ფარდები,
რომ გადმოცვივდნენ რაფებიდან
წლობით ნაგროვები
და ნაზარდი ქოთნის ყვავილები...
ზოგი საჩუქრად რომ მომართვეს,
ზოგი რომ ვითხოვე,
ზოგი ჩუმად რომ მოვტაცე უგულო პატრონს...
ვგიჟდები ისე მიყვარს ქარის გრიალი-
და ფარდების თავაწყვეტილი ფრიალი...
(აქ უკვე სადღაც შუაში ვარ-
ალბათ პირველად, მართლა რომ შემიყვარდა
იქ...)

მზეში, ჰამაკში ჩავჯდები,
საყვარელი ლექსების კრებულს
კალთაში ჩავიდებ და
ერთხელაც არ გადავშლი-
ისე წავიკითხავ ამოჩემებულ სტროფებს...
მზე თვალებში ჩამანათებს,
ვითომ ცრემლიც ამის გამო მომადგა,
უხერხულად გავიმშრალებ სახეს და
ცას ავხედავ-სარკეში ჩასახედად...
(აქ უკვე მოვხუცდი-ხელებზე და თვალების კუთხეებში
წლები სხივებად მეტყობა)

და მაინც... ისევ ისეთი ვარ-
როცა ვღელავ
სიჩუმეს ვსუნქავ და ფეხის წვერებზე ვიწევი...

შენ შეგიძლია წამიყვანო
იქ,
სადაც
მრავალადაა ყვითელი ფერი...
მიწას სისველის სურნელი ასდის,
და შემოდგომა წითლად ღამდება...

იქ,
სადაც გული პატარა არ აქვთ,
მზერა-მრუდი,
ნაბიჯში დაღლა,
სადაც ზღაპარი გვიან მთავრდება...
თან მხოლოდ მაშინ,
როცა თვალებში უკვე ძილია,
როცა გეძებენ სხვისი სიზმრები...
იქ,
სადაც
ჯადოს ქსოვენ ხელები-სხვა გახელებით -
და წყვეტილ ძაფებს შევეხიზნები....
მე ვიოლინოს ხმები მაქვს გულზე
მოხვეული და ვტირი ასე...
ფიქრებიც უკვე იქცნენ თევზებად -
თითქოს სხლტებიან ჩემი ბადიდან...
შენ შეგიძლია წამიყვანო...
იქ,
სადაც
ჩემი დიდი დუმილი -
ჩემი სუნთქვაა... და ჩრდილებიც
თამაშიდან უხმოდ გადიან...
ბოლოს და ბოლოს
გამარიდო აქაურ ქაოსს -
თუნდაც, თვალები ამიხვიო -
რომ ქალაქი უცბად დაღამდეს -
ასეც ხომ ხდება...
შენ შეგიძლია წამიყვანო...
მხოლოდ
იქ,
სადაც გზები მრუდია და ისე ვიწრო -
წყალივით წდება,
გაცრეცილი ძაფივით წყდება....

ასე დავმთავრდეთ....

შენ გეხსომება,
მტვრიან დახლებზე რომ ვსვამდით ღვინოს,
შენ გეხსომება,
გახსოვს კიდეც, მტვრიან დახლებზე...
წყალწყალა ღვინოს...
და ცხოვრებას, როგორც ნაფხრეწებს,
რომ ვიხსენებდით...
რამდენი რამე ჩაესვენა, გადაესვენა
და წავიდა სვენებ-სვენებით...
შენ გეხსომება,
რომ ვიხდიდით ე. წ. დაბადების დღეს
ძეხვით და პურით...
შენ გეხსომება,
რომ დავთვერით და დავიკარგეთ და
გვეძებდნენ და გვპოულობდნენ...
აქ, ამ ქალაქში...
შენ გეხსომება...
თუმცა კი ვიცი, რა გეხსომება?
შენ ხომ თვითონ ხარ მტვრიანი დახლი,
რომელსაც ქარი ნათურებს ახლის,
მე კი ქელეხის ნათურასავით,
ისევ ვანათებ შუქის სავსავით...
ასე მგონია, ჩვენ იმ დახლებზე
დაგვრჩა ცხოვრება,
ქარი დაჰბერავს
და გადაყრის როგორც გაზეთებს,
დაგვინახავენ,
დაგვიხსომებენ რაღაცნაირებს, ისეთ-ასეთებს...
შენ დამიჯერებ,
მე თუ გეტყვი, ჩემი ნაღვლიდან
ვხედავ ყველაფერს,
რასაც ქარი თავში მახლიდა,
და რასაც მახლის...
შენ გეხსომება,
დავწერე ლექსი ყრუ მაიმუნზე,
შენ გეხსომება,
დავწერე ლექსი ლიანდაგებზე
შენ გეხსომება,
როგორ ვსვამდით წყალწყალა ღვინოს
და ვიხსენებდით
ამ ცხოვრებას, როგორც ნაფხრეწებს...
გახსოვს, დავწერე ასეთი ლექსი:
„ჩამოცურდება ქვაფენილზე ჩრდილი იოლად,
ვარაზისხევში საღამო დგება,
ჩემი შეშლილი სიყვარული აქ დადიოდა,
და აქ ახლიდა ფილაქანს კეფას“.
გახსოვს „კარლიკა“, ზელიმხანი, თვითონ
„ყაზბეგი“?
ქალაქის მაგრად დასიცხული ქვაფენილები,
ამოვდიოდით ელბაქიძიდან
და ვირხეოდით
სარეცხივით მოაჯირზე გაფენილები...
როგორ წავიდა,
ის, რაც იყო, როგორ წავიდა!
როგორ გაგვფანტეს ქარიშხლებმა
და გადაგვხვეწეს!
დღეს აღარა ვსვამთ წყალწყალა ღვინოს
მტვრიან დახლებზე,
აღარ ვიხსენებთ ამ ცხოვრებას,
როგორც ნაფხრეწებს...

მიწაზე სინანული ბღუჯად დაიყარა, ბადრი,
მწვანე მინდორზე წყვილი ფოთოლი, ბადრი,
თითქოს სუნი იკრაო, შინდის ხემ ზამთრის
წითელი კაბა შემოიხია, ბადრი.
ეს ბღუჯა სიწითლე შენი ხსოვნაა, ბადრი,
ქარი დაუბერავს და ფოთლებს აურევს, ბადრი,
ჰაერში კორიანტელი იტრიალებს, ბადრი,
შენთვის იცეკვებენ წითელი ფოთლები, ბადრი,
შენთვის იცეკვებენ, შენ ვერ გაგიტეხეს ხათრი.

მართლა ასეა ეს ცხოვრება, ბადრი,
დნება ყველაფერი და ეს ნაღვენთები სანთლის,
ყრია მინდორზე და დასდის უხილავი მადლი,
შენს სასთუმალთანაც თავი მოიყარა, ბადრი,
თვითმკვლელის სასთუმალთან თავი მოიყარა, ბადრი,
დღის ორ საათზე წითელმა ფოთლებმა, ბადრი.

და მეც ჩამოვჯექი ამ ქვის მაგიდასთან, ბადრი,
კაცი არ ჭაჭანებდა თვალის გასაწვდენზე, ბადრი,
და სულ ერთიბეწო ეს მიწა, სულ ერთი ადლი,
რა ძვირად მიღირდა, მაშინღა ვიაზრე, ბადრი.

ირგვლივ შემოდგომა იდგა სოფელ დიღმის, ბადრი,
და მე უნებლიეთ ცრემლი მომერია, ბადრი,
ცრემლი ჩამომვარდა და ჭიქას შეეხო, ბადრი,
დარდი შემომაწვა ერთი ასეთივე სხვა დღის,
როცა შემოდგომა ანთებდა ჩირაღდნებს, ბადრი,
და შენთან მოვედი, მე სტუმრად გეწვიე ადრე.

ჭიშკარი შემოვაღე და უხმოდ შემოვედი, ბადრი,
არავინ არ იყო, არავინ არ ჩანდა, ბადრი,
და მე შენ გეძებდი, ეზო მოვიარე, ბადრი,
ქარი ატოკებდა დაბურულ ტალავერს, ბადრი,
ხეებიც ტოკავდნენ და ჩრდილებს მალავდნენ, ბადრი,
არსად არ იყავი, ვერსად ვერ გიპოვე, ბადრი,
უკუნი სხვენი და საღვინე სარდაფი სანთლით
ძლივსღა გავანათე და იქაც ვერ გნახე, ბადრი.

ჰო, ჩვეულებრივზე ჩვეულებრივი დღე იყო, ბადრი,
ცხოვრება ღვიოდა, ძაღლი მგზავრს უყეფდა, ბადრი,
ძროხა ზმუოდა და ყვავი ყრანტალებდა, ბადრი,
ხარები შარაზე დინჯად ირწეოდნენ, ბადრი,
მთვრალი ფეხათრევით მოეხეტებოდა, ბადრი,
და ენთო შინდის ხე, ისე ვით ჩირაღი, ბადრი,
და ვეღარ გამეგო, რომ შენ უჩინარი, ბადრი,
იყავი და უნდა მეძებნე სუყველგან მბჟუტავი სანთლით...

მაგრამ მე უეცრად თვალი ამეხილა, ბადრი,
ეს იყო სიზმარი ვერაგზე ვერაგი, ბადრი,
მივხვდი და მაშინვე ეგ თეთრი პერანგი, ბადრი,
შევნიშნე მწვანეში ქათქათა პერანგი, ბადრი,
შენ, გარემოსილი სიმწვანის მსუბუქი ფარდით,
იჯექი ტალავრის ჩეროში სუფრასთან, ბადრი,
და ღვინოს სისხლისფერს დიდი სასმისიდან სვამდი...

მაინც რატომ მოხდა, რატომ გაჯიუტდი, ბადრი,
უწყინარ ვარსკვლავებს რატომ გაუტეხე ხათრი,
რატომ გაახარე მიწაზე სიკვდილი და ხვართქლი,
წინა დღეს მღვდლისთვის შენდობა გითხოვია, ბადრი,
ტალავრის რკინაზე ბაწარი გაგიკვანძავს, ბადრი,
და წითელ პარასკევს, ჰო, წითელ პარასკევს, ბადრი,
თავი ჩამოიხრჩვე იმ წყეულ ბაწარზე, ბადრი...

ახლა შემოდგომა ყელზე მომჭდობია, ბადრი,
წითელი ფოთლები და მწარე სინანული, ბადრი,
გულზე მეწებება როგორც სიკვდილი და ხვართქლი,
ვზივარ ამ ქვის სკამზე, ამ ქვის მაგიდასთან, ბადრი,
ვხედავ, შენს საფლავზე წითელი ფოთოლი ბარდნის
და სოფელ დიღმიდან გავცქერი ლაჟვარდებს, ბადრი,
უკვე საღამოა, ყველა შინ ბრუნდება, ბადრი,
მალე დაღამდება და ვარსკვლავების ქვეშ, ბადრი,
ერთად შეგვეწევა წითელი ფოთლების მადლი,
წითელი, წითელი, წითელი ფოთლების მადლი...

პეიზაჟია ნახატი კალმით,
ფანჯრიდან ვუმზერთ მე და ბავშვები,
სასაფლაოდან ამოდის კვამლი
და ეშურება ცას თავაშვებით.
უკვე ბაგების ტყეს შეესია
და ყრუ ხეობა დატოვა კვამლმა,
ფანჯრიდან მოჩანს შორს ეკლესია,
სადაც ქარია, თოვლი და მამა.

მითხარი, როგორ უნდა ვიაროთ
აქ, ამ ფერდობზე, მე და შენ ერთად
და ვარსკვლავების ვიყოთ ზიარი
და მე მამა და შენ შვილი გერქვას.

აქ, ამ ფერდობზე, სადაც ნაძვები
დგანან და გვრჩება ნაფეხურები,
სადაც საღამოს ჩრდილი დაწვება
და ჩვენ ორივეს წაგვეხურება.

აქ, ამ ფერდობზე, მე და შენ ერთად,
და ამ ცოდვების ვიყოთ ზიარი
და მე მამა და შენ შვილი გერქვას,
რომ ვაგრძელებდეთ ასე სიარულს.

უნდა მიკვირდეს, რომ შენ აქამდე
არ არსებობდი, არ მყავდი გვერდით,
და თუ ორნი ვართ, მე ხელს გაკარებ
და მიკვირს, როგორ ვიყავი ერთი...

რატომ იღვიძებ შუაღამისას
და საიდანღაც გესმის ქვითინი
და ესეც თითქოს ბედმა გაღირსა:
ქალაქი — ხელისგულზე მითივით...

განათებული და დაქანცული
და დაღდასმული ცივი ციმციმით,
გათენებისკენ მძიმედ დაძრული
ვრცელი სიჩუმით, ეჭვით, სიმძიმით...

რატომ მოფრინავთ შუაღამისას
ჩემთან სიტყვები, როგორც ჩიტები,
და ესეც თითქოს ბედმა მაღირსა,
რომ კვლავაც იტევთ, რასაც იტევდით.

ისევ მოვიდა, რამაც დამტოვა —
სევდა-ნაღველი და მეც მითივით
დავხვდი ამ ნაღველს და თან რატომღაც
ამ ზამთრისპირზე მესმის ქვითინი...